Twee stukjes die al een tijd in mijn concepten wachtten tot er iets mee zou gebeuren. Het ene ruim een jaar oud, het andere net iets minder. En nu is het een jaar later, en dat jaar is, logischerwijs, getekend door wat er in die twee stukjes werd aangekondigd.
---
"Midden in de nacht. Het straatfeest achter de rug, dat wil zeggen, door het open raam van de kinderen, via de babyfoon, hoor ik nog wat stemmen op straat. De band is al weg, de meeste mensen slapen al, een paar, altijd dezelfde waarschijnlijk, nog niet.
Morgen is mijn vader jarig, ik ga met de meiden, wat niet nieuw is, en tegelijk zit er een smaak aan van dingen die anders worden. Over een tijdje gaan we bellen, of mailen, of misschien wel even langs, maar toch, op een andere manier afspreken hoe we een verjaardag regelen. Het wordt nieuw, anders, Gode zij gedankt, eigenlijk, maar toch. En net als toen we bezig waren om er samen uit te komen, geldt ook nu weer dat we het anders doen."
---
"En toen bleek opeens dat opa doodgaat. Niemand weet nog precies wanneer, maar het gaat niet heel lang meer duren. Niet mijn vader, maar die van F.
En dat is raar. Raar als je net bezig bent met experimenteren hoe het is om uit elkaar te gaan voor een jaar, raar als je net drie maanden een cursus "Leven en Dood" aan het doen bent, raar als het eerst niet zo was en nu opeens wel. Raar.
Een paar maanden, misschien een paar weken."
---
Ik geloof dat ik die stukjes toen niet durfde te publiceren, omdat ik niet goed wist hoe dat gaat, schrijven over die dingen. Of misschien was ik gewoon bang ze te benoemen, dat kan ook.
We zijn apart gaan wonen, we doen het fantastisch, binnen de grenzen van wat kan, en we regelen de verjaardagen en we komen er steeds weer uit. Veel is niet meer zoals het was.
En opa is dood, en wij gaan door met leven, en we maken er allebei iets van, iets nieuws, iets moois, iets anders.
